توسط : با عبور جمعیت شهرستان منوجان از مرز ۸۰ هزار نفر، دیگر نمیتوان با رویکردهای قدیمی و امکانات حداقلی، سلامت مردم این منطقه را مدیریت کرد. امروز بیمارستان امام حسین (ع) منوجان در برابر نیازهای روز جامعه، با شکافی عمیق میان «نیاز واقعی» و «امکانات موجود» روبرو است. وضعیت فعلی، دیگر تنها یک چالش اداری نیست؛ بلکه یک بحران انسانی است که جان شهروندان را در خطر قرار داده است.
نبود تجهیزات حیاتی و تشخیصی، بهویژه دستگاه «سیتی اسکن»، باعث شده تا فرصتهای طلایی درمان در لحظات حساس، از دست برود. در حالی که بیماران اورژانسی و مصدومان حوادث جادهای نیازمند تشخیص فوری هستند، نبود امکانات در منوجان، آنها را ناچار به اعزامهای پرخطر به سایر شهرستانهای جنوب میکند. این جابهجاییها در شرایطی که تجهیزات امدادی و آمبولانسها نیز با کمبود سوخت و فرسودگی مواجه هستند، عملاً به معنای بازی با جان بیماران در مسیرهای پرخطر است.
یکی از بزرگترین معضلات، بنبستهای قوانین اداری است که مانع از بهرهمندی منوجان از خدمات بیمارستانهای مجهزتر در استان همجوار (هرمزگان) میشود. این محدودیتها در کنار فرآیندهای پیچیده و زمانبر پذیرش و اخذ رضایت جهت اعزام به کهنوج یا جیرفت، در لحظات بحرانیِ مرگ و زندگی، عملاً کارایی سیستم را از بین برده است. این پیچیدگیهای اداری در میانه یک بحران جدی، چیزی جز «نوشداروی پس از مرگ سهراب» نخواهد بود!
ما از جناب دکتر خیرخواه، ریاست دانشگاه علوم پزشکی جنوب، و تمامی مدیران نظام سلامت منطقه، میخواهیم که این وضعیت را از نگاه یک «مسئله روتین» به نگاه یک «وظیفه فوری و حیاتی» تغییر دهند. مردم منوجان نیازمند پاسخگویی در مورد تجهیز زیرساختها، تأمین آمبولانسهای مجهز و بهویژه، اعزام نیروی انسانی متخصص به بیمارستان امام حسین (ع) هستند. عدالت در سلامت، مستلزم عبور از کاغذبازیهای اداری و تمرکز بر تأمین تجهیزات اصلی است.
این یک گزارش ساده نیست؛ این فریاد نیازهای یک شهرستان است که زیر سایه کمبود امکانات درمانی، با خطر جانی روبروست. آگاهی از این وضعیت تنها آغاز مسیر است و ما تا رسیدن به پاسخهای عملی و تغییرات ملموس در سطح بیمارستان، پیگیر حقوق سلامت مردم خود خواهیم بود.
- انتهای خبر/سالاری
